Ένας καλλιτέχνης της πείνας
Το Ένας καλλιτέχνης της πείνας (Γερμανικά: Ein Hungerkünstler) είναι ένα διήγημα του Φραντς Κάφκα που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο γερμανικό λογοτεχνικό περιοδικό Die neue Rundschau το 1922. Η ιστορία συμπεριλήφθηκε επίσης στη ομώνυμη συλλογή διηγημάτων, το τελευταίο βιβλίο που ετοίμασε ο Κάφκα για δημοσίευση, το οποίο τυπώθηκε από τον γερμανικό λογοτεχνικό εκδοτικό οίκο Verlag Die Schmiede λίγο μετά τον θάνατό του.[1][2]
Υπόθεση
Το διήγημα αφηγείται τη ζωή ενός επαγγελματία νηστευτή, ενός «καλλιτέχνη της πείνας», ο οποίος εκθέτει τον εαυτό του σε δημόσια θέα μέσα σε κλουβί, νηστεύοντας για προκαθορισμένο χρονικό διάστημα – συνήθως σαράντα ημερών. Το κοινό παρακολουθεί το θέαμα με περιέργεια και θαυμασμό, ενώ ειδικοί επιβλέπουν ώστε να διασφαλίζεται ότι ο καλλιτέχνης δεν τρώει κρυφά.
Με την πάροδο του χρόνου, το ενδιαφέρον του κοινού μειώνεται. Το θέαμα της νηστείας θεωρείται ξεπερασμένο και αντικαθίσταται από άλλες μορφές ψυχαγωγίας. Ο καλλιτέχνης καταλήγει να εργάζεται σε τσίρκο, όπου η νηστεία του περνά σχεδόν απαρατήρητη. Τελικά, ξεχασμένος από όλους, πεθαίνει μέσα στο κλουβί του. Πριν πεθάνει, αποκαλύπτει ότι δεν νήστευε από αρετή ή πνευματική ανωτερότητα, αλλά επειδή ποτέ δεν έβρισκε τροφή που να του αρέσει. Μετά τον θάνατό του, το κλουβί καταλαμβάνεται από έναν πάνθηρα, γεμάτο ζωτικότητα και ένστικτο ζωής, που προσελκύει αμέσως το ενδιαφέρον του κοινού.
Παραπομπές
- ↑ Kafka, Franz (1973), translated by Malcolm Pasley. Shorter Works, Volume 1. Martin Secker & Warburg; also published in 1991 in The Great Wall of China and Other Short Works. Penguin Books.
- ↑ Kafka, Franz (1981), translated by J. A. Underwood. Franz Kafka: Stories 1904-1924. Great Britain: Macdonald & Co.; also published in 1995 by Abacus.