Səni xuda yaradıb, dilbəra, deyib-güləsən,
Nəinki sallayasan qaşqabağuvi belə sən!
Mən aşiqəm sənə, ey yar, əndəlib kimi,
Cəhət odur ki, bala, bənzisən qızılgülə sən.
Yaralı, xəstə kimi biqərar olur könlüm,
Vuranda şanə, cəvanim, o zülfü kakilə sən.
İlan vuran yatar əmma mənim yuxum gəlməz.
Nolur ki, rəhmə gəlib bir gecə bizə gələsən!
Əgər deyəm: Mənə bir busə ver dodağından!
Deyər: Günahdı, bu, verməm, əgərçi lap öləsən!
Sənə namazi-cəmaət yaraşmaz, ey dilbər,
Firui-dini, qızım, çünki bilmisən hələ sən,
Günah bir bu deyil, aç risaləni bax bir,
Həzar heyf ki, sən bisavadü cahiləsən!
Xuda bahasına bir bistilik soğan verməz,
Əgər qiyamətədək müttəsil namaz qılasan.
Mənim dilimcə anan Fatmaya səlam eylə,
Ki, xəlq ilə edisən xeyli bəd müamilə sən.
Bacayi inki deyə: "Lailahə illəllah!",