Ποσείδιππος 47 (μετάφραση Ν. Σαραντάκος)

Ενθάδε κείται η Ονασαγοράτις

που έφτασε τόσα παιδιά να δει

κι αρμαθιαστές γενιές παιδιών απ’ τα παιδιά της,

τέσσερις εικοσάδες όλα τους μαζί·

ζούσε στα χέρια και στην αγκαλιά λοιπόν

γριούλα ογδόντα απογόνων λατρεμένη

και σαν έφτασε χρόνους εκατό

τη στάχτη απ’ το πυρ τη φαγωμένη

απ’ το ευτυχισμένο του Ονασά το θρέμμα

οι Πάφιοι την απόθεσαν εδώ.

Το πρωτότυπο: Πάπυρος του Μιλάνου/47:

Ποσειδίππου 47

οὗτος Ὀνασαγορᾶτιν ἔχει τάφος, ἥτις ἐπεῖδε τέκνα τε καὶ τέκν̣[ω]ν̣ εἰρομένας γενεάς,

τετράκις εἴκοσι πλῆθος· ἐν ὀγδώκοντ’ ἄ̣[ρα] παίδω[ν] χερσὶ παλαίγηρως στήθεσί τ’ ἐτρέ̣[φετ]ο̣·

ἣν ἑκατονταέτιν Πάφιοι μακαριστὸν Ὀν[ασᾶ] θρέμμα πυ[ριβρώτ]ωι τῆιδ’ ἐπέθεντο κόνει.