V 120 Φιλοδήμου

Καὶ νυκτὸς μεσάτης τὸν ἐμὸν κλέψασα σύνευνον ἦλθον καὶ πυκινῇ τεγγομένη ψακάδι.

τοὔνεκ΄ ἐν ἀπρήκτοισι καθήμεθα κοὐχὶ λαλεῦντες εὕδομεν͵ ὡς εὕδειν τοῖς φιλέουσι θέμις;

Ξέφυγ’ από τόν άντρα μου καί μεσονύχτι ήρθα• τής μπόρας μέ μουσκέψανε οι στάλες οι πυκνές.

Γιατί λοιπόν έτσι άπρακτοι καθόμαστε, φλυαρούμε καί δέν γλυκοπλαγιάζουμε ως πρέπει σ’ εραστές ;