«Δὲν βλέπω τοῦ Τακρίδου μου τὴν λόγχην σειομένην,
Οὐδὲ τῆς Ἱερουσαλὴμ τὴν εὐσεβῆ σημαίαν…
Τὴν σταυροφόρον, δείλαιοι, κρατεῖτε τεταμένην,
Τῆς Ἄγαρ προστατεύοντες τὴν φθισιῶσαν γραῖαν!»

Καὶ ἡ κραυγή του, πνέουσα ἐντὸς τῆς τρικυμίας,
Σαλεύει τοῦ Ὠκεανοῦ τὰ ὠργισμένα βάθη·
Ἐν τούτοις εἰς τὸν Δούναβιν κ’ εἰς τἄκρα τῆς Ἀσίας
Τοὺς Μουσουλμάνους πελεκᾷ ἡ μοσχοβῖτις σπάθη.

Τοῦ Σταυροφόρου ἀετοῦ ἡ Πίστις προηγεῖται,
Διὰ ῥομφαίας σπεύδουσα τὸν γόρδιον νὰ λύσῃ·
Καὶ σεῖς, καὶ σεῖς, ὦ ἀετοὶ Ἑλλάδος, πεταχθῆτε,
Ὁ στίλβων τῆς Ἀνατολῆς ἀστὴρ ἂς σᾶς φωτίσῃ!

Αποστασαν τὰ τρία
Ἀντίπαλα θηρία,
Ἀπόστασαν μαχόμενα
Μὲ πεῖσμα φοβερόν.
Τὴν ἧτταν καὶ τὴν νίκην
Ἐμίσησαν, κ’ εἰς θήκην
Τὸ ξίφος πάλιν ἔβαλαν,
Τὸ ξίφος τὸ σκληρόν.