Θέλω στὴν ἀρετὴν ἔνοχος νὰ εἶμαι
ἔνοχο θέλω νὰ μὲ λέει μὲ κάθε μέγα πταῖσμα!
Σὲ κάθε δόξας βούγκινο
σκουλίκι βλέπω τὸν ἐγωϊσμό μου—
ποὺ λαχταράει σὲ τέτια
ὁ τιποτένιος νὰ εἶμαι…

Ὤ, τὴ μονέδα, ποὺ πλερώνει ὅλος ὁ κόσμος
τὴ δόξα—
ὤ, τὴ μονέδα τούτη ἀδράχνω γαντοφορεμένος
καὶ μὲ ἀηδία τὴ ρίχνω κάτου μου.

3

Ἥσυχα!—
Γιὰ τὰ μεγάλα — βλέπω μεγάλα!
πρέπει κανεὶς τὸ στόμα του νὰ κλεῖ
ὅταν δὲ λέει μεγάλα·
μεγάλα ψάλλε, ὦ μαγευμένη μου σοφία!

Βλέπω ψηλὰ—
ἐκεῖ κυλιοῦνται φωτοθάλασσες·
— ὦ νύχτα, ὦ τσιμουδιά, ὦ νεκρῶν ἀντάρα!…
Ἕνα σημάδι βλέπω—
ἀφ τὶς ἀλαργινότερες τὶς ξενητειὲς
μιὰν ἄστρου εἰκόνα φωτερὴ ἀργειὰ ἀπάνου μου πέφτει…