δὲν γροικοῦμεν τί μᾶς λέγει ἡ συνείδησις ἡμῶν, ὥστε νὰ μᾶς φαίνεται πῶς δὲν τὴν ἔχομεν. Πλὴν δέν εἶναι τινὰς ὁποῦ νὰ μὴν τὴν ἔχῃ διότι εἶναι Θεϊκὸν τίποτες, καθὼς τὸ ἐπροεῖπα, καὶ ποτὲ δὲν χάνεται, ἀλλὰ πάντοτε μᾶς ἐνθυμίζει ἐκεῖνο ὁποῦ κάμνει χρεία· ἀλλὰ ἡμεῖς δὲν γροικοῦμεν διὰ νὰ τὴν καταφρονοῦμεν, καθὼς εἶ πα, καὶ νὰ τὴν καταπατοῦμεν. Διὰ τοῦτο ὁ Προφήτης κλαίει τὸν Ἐφραὶμ, καὶ λέγει, «κα τεδυνάστευσεν Ἐφραὶμ τὸν ἀντίδικον αὐτοῦ, καὶ κατεπάτησε τὴν κρίσιν·» ἀντίδικον λέγει τὴν συνείδησιν· διὰ τοῦτο λέγει καὶ εἰς τὸ Εὐαγγέλιον· «Ἴσθι εὐνοῶν τῷ αντιδίκῳ σου ταχύ, ἕως ᾗ ἐν τῇ ὁδῷ μετ' αὐτοῦ, μήποτε σὲ παραδῶ τῷ κριτῇ, καὶ ὁ κριτὴς τοῖς ὑπηρέταις, καὶ βάλλουσίσε εἰς φυλακήν· ἀμὴν λέγω σοι, οὐμὴ ἐξέλθῃς ἐκεῖθεν, ἕως οὗ ἀποδῷς καὶ τὸν ἔσχατον κοδράντην. » Διατί δὲ καλεῖ τὴν συνείδησιν ἀντίδικον; Αντίδικος λέγεται, ἐπει- δὴ αὐτὴ ἀντίκειται, ἤγουν ἐναντιεῖται τὸ κακόν μας θέλημα, καὶ μᾶς ἐλέγχει διατ᾽ ἐκεῖνο ὁποῦ κάμνει χρεία νὰ κάμωμεν, καὶ δὲν τὸ κάμνομεν, καὶ διατ᾽ ἐκεῖνο ὁποῦ δὲν πρέπει νὰ τὸ κάμωμεν, καὶ τὸ κάμνομεν· καὶ αὐτὴ μᾶς κατηγορεῖ, διὰ τοῦτο τὴν λέγει ἀν- τίδικον, καὶ παραγγέλλει λέγων, ἴσθι εὐνοῶν, τουτέστιν, ἰδὲ νὰ συβασθῆς μὲ τὸν ἀντίδικόν σου, ἕως ὁποῦ εἶσαι εἰς τὴν στράταν. Στράτα εἶναι, καθώς λέγει ὁ μέγας Βασίλειος, ὁ κόσμος ἐτοῦτος. Ας σπουδάσωμεν λοιπὸν, ἀδελφοὶ, νὰ φυλάξωμεν τὴν συνεί- - δησίν μας, ἕως ὁποῦ εἴμεσθεν εἰς τὸν κόσμον τοῦτον καὶ ἀς μὴν τὴν ἀφήσωμεν νὰ μᾶς ἐλέγξῃ εἰς κανένα πρᾶγμα· ας μὴν τὴν καταπατοῦμεν εἰς τίποτες καθόλου, ἂν εἶναι καὶ παραμικρόν. Καὶ ἠξεύρετε, ὅτι ἀπὸ τὰ μικρὰ ἔρχεται κανεὶς καὶ εἰς τὰ μεγάλα, διότι, ὅταν ἀρχίση τινὰς νὰ λέγη, τί εἶναι ἂν εἰπῶ τὸν λόγον τοῦτον, τί εἶναι ἂν φάγω τοῦτο τὸ μικρὸν, τί εἶναι ἐὰν ἰδῶ τόδε τὸ πρᾶγμα; ἀπὸ τὸ τί εἶναι τοῦτο, καὶ τί εἶναι ἐκεῖνο, πέρνει και νεὶς κακὴν συνήθειαν, καὶ ἔρχεται νὰ καταφρονῇ καὶ τὰ μεγάλα καὶ βαρύτερα, καὶ νὰ καταπατῇ τὴν συνείδησίν του· καὶ ἔτζη λοι πὸν ἀπὸ ὀλίγον ὀλίγον προκόπτωντας εἰς τὸ κακὸν, κινδυνεύει νὰ ἔλθῃ καὶ εἰς τελείαν ἀναισθησίαν. Διὰ τοῦτο, ἀδελφοί, ἂς προσέ