Ετυμολογία

ταρατατζούμ < ηχομιμητική λέξηΚατηγορία:Ηχομιμητικές λέξεις (νέα ελληνικά) για τον ήχο του τύμπανου

Προφορά

ΔΦΑ : /ta.ɾa.taˈd͡zum/Κατηγορία:Λήμματα με προφορά ΔΦΑ (νέα ελληνικά)

τυπογραφικός συλλαβισμός : τα‐ρα‐τα‐τζούμ

ΟυσιαστικόΚατηγορία:Νέα ελληνικάΚατηγορία:Ουσιαστικά (νέα ελληνικά)Κατηγορία:Αντίστροφο λεξικό (νέα ελληνικά)#μυοζταταρατ

ταρατατζούμ ουδέτερο άκλιτοΚατηγορία:Ουσιαστικά άκλιτα ουδέτερα (νέα ελληνικά)Κατηγορία:Ουσιαστικά άκλιτα (νέα ελληνικά)Κατηγορία:Ουσιαστικά ουδέτερα (νέα ελληνικά)

1. (λέξη χωρίς νόημα)Κατηγορία:Λέξεις χωρίς νόημα (νέα ελληνικά) ο ήχος του τύμπανου, ιδίως στρατιωτικού

     Στην προκυμαία, η μπάντα παιάνιζε εμβατήρια «ταρατατζούμ, τατζούμ, τατζούμ» και τα παιδάκια κουνούσαν τις σημαιούλες τους.

2. (μεταφορικάΚατηγορία:Μεταφορικοί όροι (νέα ελληνικά), ειρωνικόΚατηγορία:Ειρωνικοί όροι (νέα ελληνικά)) φανφαρονισμός, επίδειξη, πομπώδες ύφος

     είναι σεμνός, αφοσιωμένος στη δουλειά του χωρίς ταρατατζούμ, χωρίς να τη διαφημίζει

     η ομιλία του ήταν γεμάτη ταρατατζούμ και κορόνες, αλλά χωρίς ουσία

   ≈ συνώνυμα: φανφάρα, τυμπανοκρουσίες, κορόνες συνήθως στον πληθυντικό

Πηγές

• ταρατατζούμ - Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής (1998) του Ιδρύματος Μανόλη Τριανταφυλλίδη (συντομογραφίες-σύμβολα. Ετυμολογίες: Ευάγγελος Πετρούνιας). Η Πύλη για την ελληνική γλώσσα, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας
• Μπαμπινιώτης, Γεώργιος (2002). Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας (Βʹ έκδοση). Αθήνα: Κέντρο Λεξικολογίας.  (Αʹ έκδοση: 1998) Κατηγορία:Αντίστροφο λεξικό (ελληνικά)#μυοζταταρατ