θαυματουργός

Grec ancienCatégorie:grec ancien

Étymologie

De θαῦμα, thaûma (« merveille ») et ἔργον, érgon (« travail »).

AdjectifCatégorie:Adjectifs en grec ancien

cas singulier
masculin féminin neutre
nominatif θαυματουργός θαυματουργός θαυματουργόν
vocatif θαυματουργέ θαυματουργέ θαυματουργόν
accusatif θαυματουργόν θαυματουργόν θαυματουργόν
génitif θαυματουργοῦ θαυματουργοῦ θαυματουργοῦ
datif θαυματουργῷ θαυματουργῷ θαυματουργῷ
cas duel
masculin féminin neutre
nominatif θαυματουργώ θαυματουργώ θαυματουργώ
vocatif θαυματουργώ θαυματουργώ θαυματουργώ
accusatif θαυματουργώ θαυματουργώ θαυματουργώ
génitif θαυματουργοῖν θαυματουργοῖν θαυματουργοῖν
datif θαυματουργοῖν θαυματουργοῖν θαυματουργοῖν
cas pluriel
masculin féminin neutre
nominatif θαυματουργοί θαυματουργοί θαυματουργά
vocatif θαυματουργοί θαυματουργοί θαυματουργά
accusatif θαυματουργούς θαυματουργούς θαυματουργά
génitif θαυματουργῶν θαυματουργῶν θαυματουργῶν
datif θαυματουργοῖς θαυματουργοῖς θαυματουργοῖς

θαυματουργός, thaumatourgós *\tʰa͜u.ma.toːr.ˈɡos\

  1. Qui fait des tours d’adresse.

Dérivés

Dérivés dans d’autres langues

Références

  • Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901
Catégorie:Lexique en grec ancien des arts de la scène
Catégorie:Adjectifs en grec ancien Catégorie:Lexique en grec ancien des arts de la scène Catégorie:grec ancien