existimatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of existimō.
Participle
exīstimātus (feminine exīstimāta, neuter exīstimātum)Category:Latin non-lemma forms#EXISTIMATUSCategory:Latin participles#EXISTIMATUSCategory:Latin perfect participles#EXISTIMATUSCategory:Latin first and second declension participles#EXISTIMATUSCategory:Latin entries with incorrect language header#EXISTIMATUSCategory:Pages with entries#EXISTIMATUSCategory:Pages with 1 entry#EXISTIMATUS; first/second-declension participle
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | exīstimātus | exīstimāta | exīstimātum | exīstimātī | exīstimātae | exīstimāta | |
| genitive | exīstimātī | exīstimātae | exīstimātī | exīstimātōrum | exīstimātārum | exīstimātōrum | |
| dative | exīstimātō | exīstimātae | exīstimātō | exīstimātīs | |||
| accusative | exīstimātum | exīstimātam | exīstimātum | exīstimātōs | exīstimātās | exīstimāta | |
| ablative | exīstimātō | exīstimātā | exīstimātō | exīstimātīs | |||
| vocative | exīstimāte | exīstimāta | exīstimātum | exīstimātī | exīstimātae | exīstimāta | |